Apr 21, 2017

Είναι ήδη!



Χθες, ανάμεσα σε άλλα φυτά που πήραμε, της χαρίσανε ένα φυτό, το λένε «Ερωτάκι». Άρχισε αμέσως να του μιλά, ασχέτως ποιοι ακούγανε και τι άποψη σχηματίζανε. Ήθελε να του βγάλει όνομα….κι άλλο όνομα, δικό της.

Όταν αργότερα ξεριζώναμε κάτι άγρια φυτά έπαθε «κρίση». Δεν θα τα πετούσαμε, θα τα φυτεύαμε αλλού, έξω, όπου τους ταίριαζε η αγριάδα. Πάλι ταράχτηκε όμως. «Πονάνε…λυπούνται»…και αυτή!

Dec 18, 2016

Πώς μεγαλώνεις ένα παιδί;


Όλοι λέμε πως θέλουμε "ευτυχισμένα παιδιά". Πως σκοπός μας είναι να τα βοηθήσουμε και να τα στηρίξουμε ώστε να γίνουν ώριμοι, ισορροπημένοι, ευτυχισμένοι ενήλικες. Όμορφα! Πόσοι όμως ΕΙΜΑΣΤΕ πραγματικά τέτοιοι ενήλικες; Λειτουργεί το "θέλω να προσφέρω στα παιδιά μου ό,τι δεν είχα/δεν είμαι εγώ";

Κι όμως προσπαθούμε... Με ό,τι γνωρίζουμε, λάβαμε, είμαστε, κάνουμε...Με όλα όσα ακολουθούμε, τα περισσότερα από τα οποία δεν αμφισβητήσαμε ποτέ ούτε εξακριβώσαμε αν λειτουργούν.

Nov 19, 2016

Να δώσουμε τέλος στην ομηρία της παιδικής ηλικίας


(αναδημοσίευση)

Σα νέοι γονείς έχουμε βρεθεί αντιμέτωποι/ες με τις προβληματικές που περιβάλουν αυτήν την ιδιάζουσα κοινωνική ομάδα- τους γονείς. Εδώ και κάποια χρόνια κάποιες/οι από εμάς προσπαθούμε τόσο σε ατομικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο να αντιπαλέψουμε το παραδεδομένο μοντέλο γονεϊκότητας. Συχνά πατώντας σε άγνωστα και επισφαλή μονοπάτια.

Προσπαθώντας να διερευνήσουμε τις δυνατότητες δημιουργίας μιας άλλης ρητορικής – έξω από την κυρίαρχη, σε θέματα που αφορούν τα παιδιά συνολικά, συμπράξαμε στη δημιουργία μιας αυτοοργανωμένης κοινότητας γονιών, παιδιών και παιδαγωγών, αυτή του Μικρού Δέντρου. Με αίσθημα συλλογικής ευθύνης προχωρήσαμε στην εφαρμογή παιδαγωγικών πρακτικών, επικεντρωμένων στην μη κατευθυντικότητα και στη βιωματική μάθηση. Η πρακτική αυτή προσέκρουσε αναγκαστικά στην επικρατούσα συνθήκη της υποχρεωτικής εκπαίδευσης. Δεν θα μπορούσε να έχει γίνει διαφορετικά άλλωστε.

Και ποιο το πρόβλημα, θα αναρωτιόταν κανείς, με την υποχρεωτική εκπαίδευση, αφού η υποχρεωτική θητεία στα σχολεία, διασφαλίζει ίσες ευκαιρίες σε όλους, παρεμποδίζει την παιδική παραμέληση και διδάσκει αρχές και αξίες στους πολίτες του μέλλοντος.

Nov 8, 2016

Να ξεχνάς τον εαυτό σου


Ήταν ένα "συνηθισμένο" βράδυ. Καθόμασταν η μια αντίκρυ στην άλλη και συζητούσαμε, "περί ανέμων και υδάτων". Είχαμε μιλήσει πολλές φορές για πολλά θέματα, αλλά εκείνο το βράδυ ήταν διαφορετικό.

Με μια αφορμή άρχισε να μου μιλάει για την παιδική της ηλικία, για τον πόλεμο του '40, αλλά όχι με τον συνηθισμένο τρόπο, όχι γεγονότα που ήξερα ή είχαμε ξαναπεί. Αυτή τη φορά ήταν το παιδάκι, η ζωή του, τα αδέλφια του, το σπίτι του, κάποιες συγκεκριμένες ΜΕΡΕΣ πραγματικές, μέσα από τα μάτια του.

Καθώς μιλούσε, οι εικόνες σχηματίζονταν στο μυαλό μου, αποκτούσαν υπόσταση, κίνηση, συναίσθημα. Βρέθηκα εκεί και ζούσα μαζί της τη ζωή της. Ρωτούσα με κάθε ευκαιρία περισσότερα, διακόπτοντας την περιγραφή της, για να συμπληρώσω τις εικόνες μου, να καταλάβω το συναίσθημα, τον τρόπο σκέψης. 

Oct 2, 2016

Δεν ξέρει!


Ένα παιδί "δεν ξέρει"...είναι η πιο συνηθισμένη άποψη που επικρατεί.

Προφανώς δεν το ρωτάμε για τα σημαντικά ζητήματα της ζωής ΤΟΥ (όχι της δικής μας), δεν το ακούμε, αλλά υποθέτουμε, βίαια και καταχρηστικά, πως "πρέπει να είναι προβληματικό" αν δεν ανταποκρίνεται στις δικές μας απαιτήσεις....πάντα "για το καλό του"!

Για το δικό ΜΑΣ καλό, αλλά δεν το ομολογούμε αυτό! Είναι πιο εύκολο να επιβληθείς σε ένα παιδί - απλά επειδή μπορείς - παρά να το καταλάβεις και (αλίμονο!) να αναθεωρήσεις τις ιδέες σου!

Sep 30, 2016

Αμετανόητη!


Υπήρξαν πολλές στιγμές στο παρελθόν που νόμιζα πως θα ήταν εύκολο να μεγαλώνεις ένα ελεύθερο παιδί. Και σε αρκετές φάσεις μας, ήταν όντως.

Τώρα όμως ωριμάζει, βλέπει, ακούει, βιώνει, αισθάνεται, καταλαβαίνει πολλά. Τα ερωτήματά της όλο και προκαλούν, οι κουβέντες της είναι αυτές ενός ώριμου, συνειδητού ανθρώπου που σπάνια συναντώ με τόσο βάθος και τόσο εύρος σκέψης και προβληματισμού. Και δεν συμβιβάζεται...

Aug 27, 2016

Επ' ευκαιρία...


Σα να παρακολουθούμε, βουβοί και ατάραχοι, μια ταινία ανάποδα...

(Παρα)μορφώνονται τα παιδιά, για να μοιάζει το ανάποδο σωστό...
- Να ψάχνουν την ασφάλεια
- Να κυνηγούν το σίγουρο
- Να εξαρτιούνται από τις επιτυχίες τους
- Να αυτο-προσδιορίζονται από τις αποτυχίες τους
- Να φοβούνται να ρισκάρουν ή να πειραματίζονται
- Να κλείνονται σε ένα συγκεκριμένο προφίλ/μια αποδεκτή εικόνα
- Να μην τολμούν να διαφοροποιούνται
- Να υιοθετούν κοινωνικές προσδοκίες/γνώριμες εικόνες, άκριτα
- Να μη σκέφτονται αλλά να μιμούνται
- Να κλειδώνουν τον Εαυτό τους
- Να αλυσοδένουν τη φαντασία τους
- Να καταπιέζουν το πάθος τους
- Να κατηγορούν τον εαυτό τους
- Να σκοτώνουν την περιέργειά τους
- Να μεταμορφώνονται σε μικρομέγαλους γέρους προτού ζήσουν, χωρίς να έχουν γευτεί τη ζωή...

Aug 7, 2016

Θα συνεχίσω...


Μετά από περίπου ενάμιση χρόνο σε ομηρεία, σα να είμαστε σκλάβοι του συστήματος και όχι ελεύθεροι άνθρωποι, αρχίζουμε και πάλι να έχουμε μια πιο φυσιολογική ζωή….μέχρι νεοτέρας!

Γιατί το σύστημα, που είναι απλά οι άνθρωποι οι οποίοι υποστηρίζουν φοβικά τις απαρχαιωμένες ιδέες του, που βολεύουν τον εγωισμό και την υποτιθέμενη ασφάλειά τους, θα απαντήσει ξανά, θα απαιτήσει ξανά, θα προσπαθήσει να εξαναγκάσει ξανά…

May 27, 2016

"Βασανιστήριο το σχολείο.... Ήθελα να τελειώσει...."


Είναι πολλά αυτά που ακούω καθημερινά για την εκπαίδευση, μέσα από τη δουλειά μου. Τα περισσότερα, δεν βγαίνουν δημόσια σχεδόν ποτέ. Δεν έχουν και καμία βαρύτητα. Ποιος να τα λάβει υπόψη; Δεν είναι κάτι που συζητάς με τους φίλους σου ή συνδέεις απαραίτητα με το παρόν σου, με όλη τη ζωή σου. Συνηθίζουμε τόσο εύκολα να διαχωρίζουμε, να αποξενώνουμε τα διάφορα κομμάτια μας, έτσι όπως μάθαμε στο σχολείο να κάνουμε, τόσο αποτελεσματικά!

Με αφορμή όμως τον "διάλογο για την παιδεία" (άσχετα αν ο όρος "παιδεία" έχει χάσει κάθε νόημα πια), θέλω να μοιραστώ τα λόγια μιας νέας κοπέλας, από τα σχολικά της χρόνια, που δεν διαφέρει και πολύ από όσα συνήθως συναντώ...

May 19, 2016

Ό,τι μάς φοβίζει...


Ποιος  μας έπεισε και πότε μάθαμε να φοβόμαστε ό,τι δεν γνωρίζουμε; Γιατί πιστεύουμε πως το άγνωστο είναι απειλητικό και αρνητικό; Βαθιά μέσα μας επικαλούμαστε τα ένστικτα της επιβίωσης για να αποφύγουμε όλα όσα δεν γνωρίζουμε.

Ρητορικές ερωτήσεις, που ακυρώνονται μόνο στο παρόν, όταν τολμούμε να τις θέτουμε αληθινά...

Με ένα ελεύθερο παιδί πρέπει να σπας όλους τους κανόνες, καθώς τους επιβάλλεις. Είναι μια λεπτή ισορροπία σε ένα τεντωμένο σχοινί, συνεχώς. Γιατί δεν μπορείς να πεις ψέματα, δεν μπορείς να αθετήσεις αυτό που προσπαθείς να διδάξεις. Και δεν μπορείς να ΜΗ διδάξεις.