Jun 6, 2017

Η υπόθεση homeschooling…

αναδημοσίευση...

Λίγοι πρέπει να είναι αυτοί που ΔΕΝ έχουν διαβάσει τις τελευταίες μέρες, ένα άρθρο που τριγυρίζει το Ελληνικό ίντερνετ, για μια μαμά που αμφισβήτησε το Ελληνικό σύστημα Παιδείας και κάνει homeschooling στο παιδί της. Μετά την σύσταση που της έγινε και αφού πήρε την απόφαση να το πολεμήσει για όλους όσους θα ήθελαν αλλά δεν τολμούν μια τέτοια κίνηση, αντί να γίνει δίκη και να το πάει όσο πιο πάνω γίνεται, όπου και τελικά αναγκαστικά θα έβρισκε το δίκιο της, βγήκε απόφαση από τον εισαγγελέα, να της πάρουν το παιδί αν δεν το γράψει σε κάποιο σχολείο άμεσα!!! Και όλα αυτά ΧΩΡΙΣ να γίνει δίκη!!! Το άρθρο θα το διαβάσετε και εδώ!

Jun 1, 2017

Απο την "κοινωνία της γνώσης" στην γνώση της κοινωνίας

Την περίοδο που διανύουμε, η οποία όλο και περισσότερο χαρακτηρίζεται από τη χιονοστιβάδα του καπιταλισμού που παρασύρει στο διάβα της συλλογικές αναφορές στέλνοντας την ιστορία των αγώνων για την κοινωνική χειραφέτηση στα αζήτητα, κάθε προσπάθεια ανασύνθεσης στην πολιτική διεργασία έρχεται αναπόφευκτα σε επαφή με το ζήτημα της εκπαίδευσης και της παιδείας. Είναι ζήτημα κομβικό σ’ ότι αφορά την αναπαραγωγή των παντός είδους σχέσεων στο καθημερινό εργαστήριο της ζωής, ενώ από την άλλη ο αξιακός-πολιτισμικός παράγοντας που το εκθέτει ως κοινωνικό παράδειγμα, αφορά το μετασχηματισμό σε σφαίρες ελευθερίας και αυτονομίας. Η απογύμνωση της πολιτικής δράσης από ζητήματα καθημερινής σημασίας που τόσο πολύ τονίζονται από τις σχεδόν καθιερωμένες σχολές του «τρόπου ζωής» (lifestyle) επιφέρει ένα τραγικό αδιέξοδο, αφού κάθε προσπάθεια χειραφέτησης συναντά τον ακατέργαστο κι ακαλλιέργητο εαυτό της. Μια προσπάθεια κοντολογίς που επιδιώκει να συνολικοποιεί το κοινωνικό ζήτημα, αυτονόητα, έρχεται σε επαφή με τις πιο «δύσκολες» πλευρές της, αυτές του καθημερινού και της ρουτίνας. 

May 23, 2017

Δύσκολες ώρες...δημιουργικές!


Κάποτε δε θέλει να δυσκολεύεται... Ποιος θέλει;

Κάποιες φορές δε θέλει να συναντά το καινούργιο... Ποιος θέλει πάντα;

Κάποτε κολλάει και δε μιλάει... Ποιος δεν κολλάει; Ποιος βρίσκει πάντα κάτι να πει;

May 20, 2017

Επιλογές


Κάποιοι ισχυρίζονται πως «δεν είχε επιλογή» το παιδί μου, πως της επέβαλα τη μη σχολειοποίηση και μήπως έτσι της στερώ μια «φυσιολογική ζωή» ανάμεσα στην κοινωνία που τη φιλοξενεί και αύριο θα την εντάξει.

Πέρα από το φανερό επιχείρημα, «ούτε τα δικά σας παιδιά δεν είχαν ποτέ επιλογή, κανείς δεν τα ρώτησε, ποτέ δεν τέθηκε θέμα άλλο πέρα από την υποχρέωση της ακολουθίας», υπάρχουν κι άλλες θεάσεις.

Πιο δύσκολες, εφόσον η φανερή παραμένει ακόμα τόσο εκβιαστική, τόσο ισχυρή, τόσο μοναδική στη σκέψη πολλών. Γιατί, πώς να δεις άλλες θεάσεις, αν κολλάς πεισματικά σε μια; Πώς να συζητήσεις άλλα, όταν επιμένεις πως υπάρχει μια μόνο αλήθεια: η δική σου; Με ποια ασφάλεια να διευρύνεις λίγο το νου σου, που απαιτεί να εισχωρήσεις στο άγνωστο, όταν όλα όσα πρεσβεύεις και ακολουθείς βασίζονται στο φόβο;

Κάποια στιγμή θα πω περισσότερα. Δεν ήρθε ακόμα η ώρα, όμως πλησιάζει.

Apr 27, 2017

Τι έμαθες;


Όταν ρωτάνε οι μεγάλοι....δάσκαλοι, γονείς, συγγενείς:
Τι έμαθες σήμερα;
Τι διάβασες το πρωί;
Και περιμένουν πλήρη περιγραφή, ανάπτυξη, περίληψη, αποστήθιση....οτιδήποτε για να νοιώσουν πως "κατέχει", πως "προχωράει", πως μαθαίνει....και όλα τα υπόλοιπα ευτράπελα που συνοδεύουν αυτή τη νοοτροπία.

Και παραμένει βουβή (θυμίζει κάτι από τα παιδικά σας χρόνια;) ή κολλάει ο νους, ξαφνικά αδειάζει, ξεχνάει... Και έτσι πρέπει! Όμως δεν μάς το είπαν αυτό ποτέ! Δεν το ήξεραν! Γιατί, δεν λειτουργεί έτσι ο άνθρωπος!

Apr 21, 2017

Είναι ήδη!



Χθες, ανάμεσα σε άλλα φυτά που πήραμε, της χαρίσανε ένα φυτό, το λένε «Ερωτάκι». Άρχισε αμέσως να του μιλά, ασχέτως ποιοι ακούγανε και τι άποψη σχηματίζανε. Ήθελε να του βγάλει όνομα….κι άλλο όνομα, δικό της.

Όταν αργότερα ξεριζώναμε κάτι άγρια φυτά έπαθε «κρίση». Δεν θα τα πετούσαμε, θα τα φυτεύαμε αλλού, έξω, όπου τους ταίριαζε η αγριάδα. Πάλι ταράχτηκε όμως. «Πονάνε…λυπούνται»…και αυτή!

Dec 18, 2016

Πώς μεγαλώνεις ένα παιδί;


Όλοι λέμε πως θέλουμε "ευτυχισμένα παιδιά". Πως σκοπός μας είναι να τα βοηθήσουμε και να τα στηρίξουμε ώστε να γίνουν ώριμοι, ισορροπημένοι, ευτυχισμένοι ενήλικες. Όμορφα! Πόσοι όμως ΕΙΜΑΣΤΕ πραγματικά τέτοιοι ενήλικες; Λειτουργεί το "θέλω να προσφέρω στα παιδιά μου ό,τι δεν είχα/δεν είμαι εγώ";

Κι όμως προσπαθούμε... Με ό,τι γνωρίζουμε, λάβαμε, είμαστε, κάνουμε...Με όλα όσα ακολουθούμε, τα περισσότερα από τα οποία δεν αμφισβητήσαμε ποτέ ούτε εξακριβώσαμε αν λειτουργούν.

Nov 19, 2016

Να δώσουμε τέλος στην ομηρία της παιδικής ηλικίας


(αναδημοσίευση)

Σα νέοι γονείς έχουμε βρεθεί αντιμέτωποι/ες με τις προβληματικές που περιβάλουν αυτήν την ιδιάζουσα κοινωνική ομάδα- τους γονείς. Εδώ και κάποια χρόνια κάποιες/οι από εμάς προσπαθούμε τόσο σε ατομικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο να αντιπαλέψουμε το παραδεδομένο μοντέλο γονεϊκότητας. Συχνά πατώντας σε άγνωστα και επισφαλή μονοπάτια.

Προσπαθώντας να διερευνήσουμε τις δυνατότητες δημιουργίας μιας άλλης ρητορικής – έξω από την κυρίαρχη, σε θέματα που αφορούν τα παιδιά συνολικά, συμπράξαμε στη δημιουργία μιας αυτοοργανωμένης κοινότητας γονιών, παιδιών και παιδαγωγών, αυτή του Μικρού Δέντρου. Με αίσθημα συλλογικής ευθύνης προχωρήσαμε στην εφαρμογή παιδαγωγικών πρακτικών, επικεντρωμένων στην μη κατευθυντικότητα και στη βιωματική μάθηση. Η πρακτική αυτή προσέκρουσε αναγκαστικά στην επικρατούσα συνθήκη της υποχρεωτικής εκπαίδευσης. Δεν θα μπορούσε να έχει γίνει διαφορετικά άλλωστε.

Και ποιο το πρόβλημα, θα αναρωτιόταν κανείς, με την υποχρεωτική εκπαίδευση, αφού η υποχρεωτική θητεία στα σχολεία, διασφαλίζει ίσες ευκαιρίες σε όλους, παρεμποδίζει την παιδική παραμέληση και διδάσκει αρχές και αξίες στους πολίτες του μέλλοντος.

Nov 8, 2016

Να ξεχνάς τον εαυτό σου


Ήταν ένα "συνηθισμένο" βράδυ. Καθόμασταν η μια αντίκρυ στην άλλη και συζητούσαμε, "περί ανέμων και υδάτων". Είχαμε μιλήσει πολλές φορές για πολλά θέματα, αλλά εκείνο το βράδυ ήταν διαφορετικό.

Με μια αφορμή άρχισε να μου μιλάει για την παιδική της ηλικία, για τον πόλεμο του '40, αλλά όχι με τον συνηθισμένο τρόπο, όχι γεγονότα που ήξερα ή είχαμε ξαναπεί. Αυτή τη φορά ήταν το παιδάκι, η ζωή του, τα αδέλφια του, το σπίτι του, κάποιες συγκεκριμένες ΜΕΡΕΣ πραγματικές, μέσα από τα μάτια του.

Καθώς μιλούσε, οι εικόνες σχηματίζονταν στο μυαλό μου, αποκτούσαν υπόσταση, κίνηση, συναίσθημα. Βρέθηκα εκεί και ζούσα μαζί της τη ζωή της. Ρωτούσα με κάθε ευκαιρία περισσότερα, διακόπτοντας την περιγραφή της, για να συμπληρώσω τις εικόνες μου, να καταλάβω το συναίσθημα, τον τρόπο σκέψης. 

Oct 2, 2016

Δεν ξέρει!


Ένα παιδί "δεν ξέρει"...είναι η πιο συνηθισμένη άποψη που επικρατεί.

Προφανώς δεν το ρωτάμε για τα σημαντικά ζητήματα της ζωής ΤΟΥ (όχι της δικής μας), δεν το ακούμε, αλλά υποθέτουμε, βίαια και καταχρηστικά, πως "πρέπει να είναι προβληματικό" αν δεν ανταποκρίνεται στις δικές μας απαιτήσεις....πάντα "για το καλό του"!

Για το δικό ΜΑΣ καλό, αλλά δεν το ομολογούμε αυτό! Είναι πιο εύκολο να επιβληθείς σε ένα παιδί - απλά επειδή μπορείς - παρά να το καταλάβεις και (αλίμονο!) να αναθεωρήσεις τις ιδέες σου!