Για το καλό μας

Μου λέει μια φίλη,  «θέλω να γράψω την δική μου κατάθεση ψυχής, μπορώ;» Και βέβαια!

Δεν πρόσθεσα ούτε άλλαξα, ούτε λέξη.

Εδώ που καταλήξαμε

Κι έτσι καταλήξαμε, να ζούμε όσα δεν καταλαβαίναμε, όσα χρειαζόταν να βιώσουμε «στο πετσί μας», όσα μας φαίνονταν απίθανα, εξωπραγματικά, παράλογα…κυρίως επειδή οι περισσότεροι από μας, όντας σχολειοποιημένοι, αρνούμασταν να εξετάσουμε όσα διδαχθήκαμε ως «αλήθειες».

Σοφό παιδί..λυπάμαι!

Λένε πως η πρώτη πράξη θάρρους είναι η παραδοχή. Και έτσι είναι!

Δεν είναι αυτολύπηση ή μεμψιμοιρία αυτό, είναι ευθύνη. Είναι αναγνώριση. Έχει τεράστια διαφορά, αν και πολλοί δεν κατανοούν τα λεπτά σημεία της ερμηνείας των εννοιών.

Φτιάξαμε έναν κόσμο που απαξιώνει πλήρως τα παιδιά. Που φοβάται το καινούργιο. Που έχει ξεχάσει (αν ήξερε ποτέ) να ζει πραγματικά.

Φτιάξαμε έναν κόσμο με βάση το φόβο, το ψέμα, την εξαθλίωση κάθε τι αγνού και καθαρού. Με παρεμβάσεις εγωιστικές, απατηλές, πορευόμαστε, χωρίς να το κατανοούμε στην καταστροφή μας.

Δύσκολες ώρες...δημιουργικές!

Κάποτε δε θέλει να δυσκολεύεται... Ποιος θέλει;

Κάποιες φορές δε θέλει να συναντά το καινούργιο... Ποιος θέλει πάντα;

Κάποτε κολλάει και δε μιλάει... Ποιος δεν κολλάει; Ποιος βρίσκει πάντα κάτι να πει;

Με καθαρή ματιά

Η αλήθεια είναι πως δεν έχουν οτιδήποτε νέο να προτείνουν. Και το να σου ζητάνε να εμπιστευτείς το παλιό, το αποδεδειγμένα αποτυχημένο είναι τουλάχιστον ανούσιο και καταστροφικό. Το να συνεχίζουμε να εμπιστευόμαστε, απουσία οράματος ή οποιασδήποτε άλλης πρότασης είναι φοβικό και καθηλωτικό... Όχι τόσο για μας, αλλά για τα παιδιά που μεγαλώνουμε, γα το μέλλον που φτιάχνουμε εν αγνοία μας, για τις γενιές που ακολουθούν αλλά σε μας παραμένουν ακόμα άγνωστα πεδία όρασης και αντίληψης.

Οι όποιες μεταρρυθμίσεις στο εκπαιδευτικό σύστημα παραμένουν φτωχές, επιφανειακές και ανούσιες.  Δεν θέλουμε οι περισσότεροι ακόμα να δούμε την ουσία, το βάθος του θέματος. Υποθέτουμε πως προχωράμε σε μια ευθεία γραμμή, συνεχίζουμε από εκεί που τ' αφήσαμε όλα και "βελτιώνουμε" αποσπασματικά: απομονωμένα κομμάτια, ανεξάρτητα μεταξύ τους, ασύνδετα και ανώφελα.

Πρέπει να δούμε τη μεγαλύτερη εικόνα, το σύνολο που μας διαφεύγει. Όμως δεν το κάνουμε γιατί τότε θα τρομάξουμε. Δεν έχει σημασία από πού θα ξεκινήσουμε, φτάνει να δούμε, ν' ανοίξουμε τα μάτια.

Πραγματικές βιωματικές απόψεις

Θεωρώ εύκολο να συνεχίζουμε κάτι που δεν θέλουμε να δούμε από όλες τις απόψεις. Έτσι βολευόμαστε σε μια - στη δική μας - και στο φόβο που την διατηρεί στέρεη και δυναμική.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα στο υπάρχον εκπαιδευτικό σύστημα είναι η αφωνία όσων το ζουν, το υπηρετούν, το γνωρίζουν εκ των έσω...γονείς, παιδιά, έφηβοι, δάσκαλοι, εκπαιδευτικοί. Οι περισσότεροι φοβούνται να μιλήσουν. Άλλοι δεν σκέφτηκαν ποτέ πως υπάρχει λόγος να μιλήσουν, να εκφράσουν την πραγματική, αληθινή άποψή τους, που βγαίνει από το ίδιο το βίωμά τους και όχι απ' ότι εκπαιδεύτηκαν να παπαγαλίζουν και να πιστεύουν.

Νομίζω πως είναι ώρα να σπάσουμε αυτή τη συνήθεια. Σε αντίθεση με τη συνηθισμένη άποψη/συνήθεια, εδώ θα ήθελα να εστιαστώ στο "τι" και όχι στο "ποιος". Δεν μετράει για μένα περισσότερο η άποψη ενός ειδικού από ενός παιδιού, του επιστήμονα ή του νομοθέτη από του γονιού, του δασκάλου, το εφήβου.

Η ανωνυμία μας δίνει (έτσι όπως έχουμε περιπλέξει τις ζωές μας) την ελευθερία να εκφράζουμε τον αληθινό εαυτό μας. Βέβαια δίνει και την άνεση στους δειλούς να εκτοξεύουν τις εκλογικευμένες επικρίσεις τους και τις στερεότυπες πεποιθήσεις τους. Ας είναι! Η διάκριση είναι αρετή που χρειάζεται να καλλιεργούμε ο καθένας μας συνεχώς.

Παγκόσμιο Κίνημα;

Το κίνημα της αποσχολειοποίησης (homeschooling ή unschooling) παίρνει μεγάλες διαστάσεις σε παγκόσμια κλίμακα και αυτό αρχίζει να με ανησυχεί. Δεν είναι δύσκολο να «χάσουμε τη μπάλα» και να υψώσουμε για άλλη μια φορά «ψεύτικους θεούς» στη θέση της Αλήθειας.

Κοιτώντας ή επιμένοντας να κοιτάμε τα συμπτώματα αντί τις αιτίες, συνεχίζουμε να πλανάμε τις συνειδήσεις μας, βάζοντάς τα με επιλεγμένους εχθρούς που κάθε φορά ορίζουμε, ανάλογα με το συμφέρον μας.

Εδώ, στην Ελλάδα, πιο κοντά στην πραγματικότητα και στον τρόπο σκέψης μας, τα πράγματα είναι πολύ πιο κρυμμένα γιατί οι άνθρωποι φοβούνται, δεν εκφράζονται, δεν ανταλλάσσουν, δεν τολμούν την εξέταση των ιδεών τους... όχι όλοι φυσικά...

Λίγη αλήθεια...

 

Δεν θα έπρεπε να είναι έτσι. Η ζωή δεν θα έπρεπε να έχει «μέθοδο», δεν είναι πρόβα για την «πραγματική ζωή». Δεν «πιάνεις το νόημα κάποια μέρα» (αν είσαι τυχερός), που συνήθως αυτό σημαίνει πως είναι πολύ μακριά.

Πώς πραγματικά μπορείς να γνωρίζεις ή να ελέγχεις οτιδήποτε, όταν κοιτώντας πίσω τη ζωή σου, όταν ήσουνα μικρό παιδί, ποτέ δεν φανταζόσουν πως η ζωή σου θα είχε αυτή την εξέλιξη που έχει; Επιπλέον, κοιτώντας πίσω, έχεις ούτως ή άλλως επιλεκτική μνήμη. Είναι ο τρόπος που έχεις μάθει να κρίνεις τον εαυτό σου και τους άλλους, ο τρόπος να διατηρείς τον αντιληπτό κόσμο σου, στέρεο.

Εύχομαι να υπάρχουν πολύ περισσότερα απρογραμμάτιστα παιδιά απ’ όσα φαίνεται να υπάρχουν και εύχομαι οι ενήλικες γύρω τους να μπορούν να τα παρατηρούν πραγματικά…