Είναι σημαντικό (ή απαραίτητο θα έλεγα) να μη συγκρίνουμε τα παιδιά μεταξύ τους αλλά να παρατηρούμε προσεκτικά και να μαθαίνουμε το καθένα γι' αυτό που είναι. Είναι χρέος του κάθε γονιού πρωτίστως! Και είναι ουτοπική, μη εφαρμόσιμη διακήρυξη του υφιστάμενου εκπαιδευτικού συστήματος.
Πώς γίνεται να το συγκρίνεις με στατιστικές, με αδέλφια, ξαδέλφια, συμμαθητές, τον εαυτό σου όπως ήσουν παλιά;;; Κι όμως, το κάνουμε! ΠΑΝΤΑ εις βάρος του παιδιού! Θεωρητικά συμφωνούμε όλοι. Την πράξη δεν την βλέπουμε...
Σήμερα είχαμε μια πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση.
