Μόνο αν δούμε τον εαυτό μας αλλιώς

Βρήκα αυτό το κείμενο στο διαδίκτυο…παλιά ανάμνηση που η τεχνολογία μού θύμισε. 2016 και τίποτα δεν έχει αλλάξει. ΔΕΝ μπορεί να αλλάξει! Παραμένουμε αποπροσανατολισμένοι, θεωρώντας πως μπορούμε να πράξουμε διαφορετικά απ’ ότι ήδη κάνουμε, ελπίζοντας «κάποιος» να κάνει την αλλαγή, αλλά μη κατανοώντας.

Ήταν αυθόρμητη παιδική μάλλον - η επιθυμία μου να το αλλάξω όλο… Ενώ ο περισσότερος κόσμος ακόμα άγεται και φέρεται από περιοριστικούς συναισθηματισμούς και φόβο μπροστά στον κόσμο που δημιουργείται χωρίς αυτόν.

Το πρωτότυπο (μετάφραση) εδώ

Η μαγεία του αληθινού μέντορα

Τι κρίμα που μιλάμε για "εμπνευσμένους δασκάλους" και να εννοούμε μόνο αυτούς του σχολείου. Τι κρίμα που θεωρούμε μόνο τα ακαδημαϊκά μαθήματα, και πάλι, μόνο στο χώρο του σχολείου, ως σημαντικά.

Με ρωτούσανε παλιά, "καλά, πώς θα μάθει να πειθαρχεί, να λειτουργεί σε ομάδα, αν δεν πηγαίνει σχολείο"; Χαμογελούσα (επειδή εμπιστεύομαι τη ζωή), χωρίς να έχω όμως σίγουρες ή συγκεκριμένες απαντήσεις.

Η αληθινή μάθηση... έχει ψυχή!

Σήμερα έχουμε στο σπίτι μας μια καταπληκτική μέντορα, μαμά η ίδια, που περνάει δημιουργικό χρόνο με την κόρη μου. Τους ανθρώπους στη ζωή μας, τους επιλέγει η διαίσθηση, όχι οι τίτλοι και τα πτυχία τους.

Μαζί, κάνουν πολλά... Λένε παραμύθια, διαβάζουνε, μιλάνε για τη φύση, μαθαίνουν Ελληνικά, Αγγλικά, παίζουν θέατρο... βασικά, έχω χάσει λογαριασμό! Πόσα πράγματα μπορεί να κάνει ένα παιδί, με έναν άνθρωπο που αγαπάει τα παιδιά, που κρατάει ζωντανό το παιδί μέσα του, που ξέρει να επικοινωνεί και να μεταδίδει. Τις χαίρομαι και τις δυο. Η ώρα περνά και δεν φαίνεται να την προσέχουν.