Λένε πως η πρώτη πράξη θάρρους είναι η παραδοχή. Και έτσι είναι!
Δεν είναι αυτολύπηση ή μεμψιμοιρία αυτό, είναι ευθύνη. Είναι αναγνώριση. Έχει τεράστια διαφορά, αν και πολλοί δεν κατανοούν τα λεπτά σημεία της ερμηνείας των εννοιών.
Φτιάξαμε έναν κόσμο που απαξιώνει πλήρως τα παιδιά. Που φοβάται το καινούργιο. Που έχει ξεχάσει (αν ήξερε ποτέ) να ζει πραγματικά.
Φτιάξαμε έναν κόσμο με βάση το φόβο, το ψέμα, την εξαθλίωση κάθε τι αγνού και καθαρού. Με παρεμβάσεις εγωιστικές, απατηλές, πορευόμαστε, χωρίς να το κατανοούμε στην καταστροφή μας.
