Απο την "κοινωνία της γνώσης" στην γνώση της κοινωνίας

Την περίοδο που διανύουμε, η οποία όλο και περισσότερο χαρακτηρίζεται από τη χιονοστιβάδα του καπιταλισμού που παρασύρει στο διάβα της συλλογικές αναφορές στέλνοντας την ιστορία των αγώνων για την κοινωνική χειραφέτηση στα αζήτητα, κάθε προσπάθεια ανασύνθεσης στην πολιτική διεργασία έρχεται αναπόφευκτα σε επαφή με το ζήτημα της εκπαίδευσης και της παιδείας. Είναι ζήτημα κομβικό σ’ ότι αφορά την αναπαραγωγή των παντός είδους σχέσεων στο καθημερινό εργαστήριο της ζωής, ενώ από την άλλη ο αξιακός-πολιτισμικός παράγοντας που το εκθέτει ως κοινωνικό παράδειγμα, αφορά το μετασχηματισμό σε σφαίρες ελευθερίας και αυτονομίας. Η απογύμνωση της πολιτικής δράσης από ζητήματα καθημερινής σημασίας που τόσο πολύ τονίζονται από τις σχεδόν καθιερωμένες σχολές του «τρόπου ζωής» (lifestyle) επιφέρει ένα τραγικό αδιέξοδο, αφού κάθε προσπάθεια χειραφέτησης συναντά τον ακατέργαστο κι ακαλλιέργητο εαυτό της. Μια προσπάθεια κοντολογίς που επιδιώκει να συνολικοποιεί το κοινωνικό ζήτημα, αυτονόητα, έρχεται σε επαφή με τις πιο «δύσκολες» πλευρές της, αυτές του καθημερινού και της ρουτίνας. 

Δύσκολες ώρες...δημιουργικές!

Κάποτε δε θέλει να δυσκολεύεται... Ποιος θέλει;

Κάποιες φορές δε θέλει να συναντά το καινούργιο... Ποιος θέλει πάντα;

Κάποτε κολλάει και δε μιλάει... Ποιος δεν κολλάει; Ποιος βρίσκει πάντα κάτι να πει;

Να ξεχνάς τον εαυτό σου

Ήταν ένα "συνηθισμένο" βράδυ. Καθόμασταν η μια αντίκρυ στην άλλη και συζητούσαμε, "περί ανέμων και υδάτων". Είχαμε μιλήσει πολλές φορές για πολλά θέματα, αλλά εκείνο το βράδυ ήταν διαφορετικό.

Με μια αφορμή άρχισε να μου μιλάει για την παιδική της ηλικία, για τον πόλεμο του '40, αλλά όχι με τον συνηθισμένο τρόπο, όχι γεγονότα που ήξερα ή είχαμε ξαναπεί. Αυτή τη φορά ήταν το παιδάκι, η ζωή του, τα αδέλφια του, το σπίτι του, κάποιες συγκεκριμένες ΜΕΡΕΣ πραγματικές, μέσα από τα μάτια του.

Καθώς μιλούσε, οι εικόνες σχηματίζονταν στο μυαλό μου, αποκτούσαν υπόσταση, κίνηση, συναίσθημα. Βρέθηκα εκεί και ζούσα μαζί της τη ζωή της. Ρωτούσα με κάθε ευκαιρία περισσότερα, διακόπτοντας την περιγραφή της, για να συμπληρώσω τις εικόνες μου, να καταλάβω το συναίσθημα, τον τρόπο σκέψης. 

Δασκάλα...

Ακόμα και οι πιο απλές λέξεις μπερδεύουν...και έχουμε χάσει τον Εαυτό μας, σε ό,τι έχουμε συλλογικά ερμηνεύσει, ενώ τα πραγματικά νοήματα μάς προσπερνούν αθόρυβα, αφήνοντας το αποτύπωμα στην ψυχή και στο μυαλό μας.

Μπορούμε να υπάρξουμε χωρίς τους τίτλους, χωρίς τ' ασφυκτικά κάγκελα της φτιαχτής προσωπικότητάς μας;

Τολμούμε ν' αμφισβητήσουμε;

Αύγουστος! Τελευταίος μήνας διακοπών! Καλά, κανείς δεν θέλει να σκέφτεται το σχολείο ακόμα. Είναι νωρίς. Ακόμα κι όταν έρθει ο καιρός να το σκεφτούν οι περισσότεροι, η σκέψη παραμένει στατική, κυρίως επαναληπτική….

Σε ποιο σχολείο, ποια φροντιστήρια, τι θα χρειαστούμε, τι θ’ αγοράσουμε, ποιοι θα είναι οι καθηγητές/δάσκαλοι, πότε θα διοριστούν, πού πήγαν οι φίλοι να πάμε κι εμείς, ποιος θα προσέχει τα παιδιά μετά το σχολείο κλπ κλπ. Θ’ αρχίσουν οι κούρσες, τα διαβάσματα, τα ωράρια, οι θυμοί, οι προσπάθειες, ο προγραμματισμός….

Τα πλαίσια παραμένουν τα ίδια, κάποιες λεπτομέρειες αλλάζουν. Και η ζωή συνεχίζεται. Όπως και πριν!

Θα περιμένουμε τις αργίες, τα Σ/Κ, τις γιορτές, τις καταλήψεις… Υποχρεώσεις! Πολλές υποχρεώσεις! Κυνήγι βαθμών, κυνήγι ωρών, μαθημάτων, δασκάλων, γονιών…. Μια «καλή» προετοιμασία της κοινωνίας που όλοι απεχθανόμαστε αλλά οι περισσότεροι στηρίζουν …με σθένος και αφοσίωση, κόντρα στη δημιουργική σκέψη, στο καινούργιο, στην κριτική σκέψη, στην αμφισβήτηση.

Φυσικά είμαι ρεαλίστρια!

Θέλω να δημιουργήσω μαζί με άλλους το ανέφικτο. Θέλω να γκρεμίσω ό,τι δεν λειτουργεί πια. Θέλω να ρισκάρω να αποτύχω για να δω έμπρακτα τι χρειάζεται να αλλάξω για να χωρέσει η πραγματικότητα στο όραμα, όχι να σκοτώσω το όραμα γιατί δεν χωράει στην πραγματικότητα.

Θέλω να μη λέω κανένα ψέμα στο παιδί μου ούτε να προσπαθώ να της εξηγήσω ό,τι δεν έχω εφαρμόσει πρώτη στη ζωή μου. Θέλω να κρατήσω το νου της ελεύθερο να ονειρεύεται ενώ μαθαίνει να ζει ανάμεσα στη φύση, στους ανθρώπους και να εμπιστεύεται τον Εαυτό της σε κάθε βήμα της.